Άτιτλο

Αγάπησα, προδόθηκα, έμαθα.

Δικαιολογίες.

Κουράστηκα να διαβάζω στιχάκια του τύπου “ότι δεν λέγετε δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει”, ή όπως “το ότι δεν είμαστε μαζί δεν σημαίνει ότι δεν σε αγαπώ”.  Ε λοιπόν όχι.! ΟΧΙ ηλίθια όντα που αρνείστε να ακολουθήσετε αυτό που νιώθετε! ξέρετε τι είναι αγάπη? Νομίζετε ότι ξέρετε? Νομίζετε ότι το έχετε νιώσει, ή μήπως ότι παίζετε? Όταν αγαπάς κάποιον κάνεις τα πάντα για να είσαι μαζί του. Δίνεις μάχη! Δεν κρύβεσαι πίσω από δικαιολογίες για να βολέψεις το τομάρι σου! Γιατί αυτό κάνετε. Και τι πάει να πει το ότι δεν λέγετε δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει? Δηλαδή ότι φοβάσαι να εκφράσεις αυτό που νιώθεις? Νομίζεις ότι ο άλλος θέλει να είναι με κάποιον που φοβάται να εκφράσει δυνατά και σταράτα αυτό που νιώθει? Το ίδιο χαζός θα είναι αν ναι. Και το ακόμα πιο τραγικό.. το ότι δεν είμαστε μαζί δεν σημαίνει ότι δεν σε αγαπώ. Δώσε μου ένα λόγο γιατί δεν είσαι μαζί  με αυτόν που αγαπάς? Έναν! Απόσταση? Είναι με άλλη-άλλον? Δεν σε γουστάρουν οι δικοί του-της? Νομίζεις ότι όλα αυτά έχουν σημασία? Ή μήπως ψάχνετε δικαιολογίες για να καλύψετε το καινό προσωρινά. Έτσι δεν είναι? Δικαιολογίες.. γιατί μόνο τον εαυτό μας σκαφτόμαστε στην τελική. Είδατε που δεν έχετε ιδέα για την αγάπη? Όταν υπάρχει αγάπη δεν υπάρχουν δικαιολογίες. Δεν υπάρχει απόσταση. Όταν υπάρχει αγάπη βάζουμε πάντα πρώτα αυτόν που αγαπάμε και μετά τον εαυτό μας.

Αρρωστημένη σιγουριά.

Ποτέ μην θεωρήσεις κάποιον ή κάτι δεδομένο. Θεωρούμε τις ζωές μας δεδομένες. Τόσο αρρωστημένα δεδομένες που χάνουμε την πραγματική μαγία. Πιστεύουμε είμαστε τυχεροί όταν περνάμε ένα μάθημα στο πανεπιστήμιο, όταν κάποιος μας παίρνει τηλέφωνο εκεί που δεν είχαμε κάτι να κάνουμε σπίτι, όταν κερδίζουμε το λόττο, έχουμε άραγε κάτσει ποτέ να σκεφτούμε.. πόσο τυχεροί είμαστε που αναπνέουμε? Υπάρχει μόνο ένα πράγμα που είναι δεδομένο στην ζωή ενός ατόμου. Ο θάνατος.

Το πέτρινο κρεβάτι.

Νομίζεις ότι έχεις προβλήματα? 2 η ώρα το πρωί, χειμώνας με ψύχος. Περιμένω στην στάση το νυχτερινό λεωφορείο στην καμάρα. Έλα μια βόλτα από εδώ.. κοίτα απέναντι στην καμάρα.. στα σκαλιά τις εκκλησίας. Αυτά τα σκαλιά θα είναι το κρεβάτι για μερικούς ανθρώπους απόψε. Κάθομαι όρθιος και παγώνω περιμένοντας. Σκέπτομαι ότι σε λίγα λεπτά θα είμαι στο ζεστό μου δωμάτιο. Στην ασφάλεια του σπιτιού μου. Του δικού μου σπιτιού. Κοιτάζω ξανά αυτούς τους ανθρώπους στα σκαλιά………. Θα αντέξουν?.. Νομίζεις ακόμα πως έχεις προβλήματα?

Ο μεγάλος παράνομος.

Κανένας ίσως δεν αγάπησε την μουσική περισσότερο από τον Johnny cash.

Εμμονή.

Ακόμα έχω στο μυαλό μου το όνομα της. Σαν μια πικρή γεύση που δεν θέλει να φύγει από τα χείλια μου.

Άτιτλο.

Deleting my emotions, formatting my heart.

Για τον Charles Baudelaire.

Ο Charles Baudelaire ήταν μάλλον τρελός. Και αν όχι τρελός τότε ήταν σίγουρα διπλή προσωπικότητα. Το καταλαβαίνεις διαβάζοντας τον ότι είχε ένα θέμα με τις γυναίκες. Τις αγαπούσε ή τις μισούσε. Ποιος από εμάς ώμος μπορεί να απαντήσει αυτό το ερώτημα για τις γυναίκες?..

Βόλτα στον χρόνο.

Βγήκα μια βόλτα απόψε. Τίποτα σημαντικό, λίγο περπάτημα στην παραλία με τσουχτερό κρύο για παρέα. Δίπλα μου πέρασε ένα ζευγάρι ηλικιωμένων. Το βλέμμα μου έπεσε στα χέρια τους.. περπατούσαν χέρι χέρι. Παρατηρώντας τους κατάλαβα ότι δεν το έκαναν  σε περίπτωση που αν πέσει ο ένας, να τον βοηθήσει ο άλλος να σηκωθεί.. αλλά γιατί νιώθουν ακόμα όπως τότε..